Dag allemaal, daar zijn we weer!

Vorige week zat ik aan mijn oude klasje te denken en vroeg me af of ze enig idee hadden hoe mijn leven er nu uitziet. Heel anders dan voorheen! Hoe gaat dat nou eigenlijk op een boot? Ik kwam op het idee om eens een dag te omschrijven. Hieronder het verslag van die dag…

Wij zijn nu in Portugal. Op dit moment dat ik dit schrijf, zitten we zelfs op zee. We zeilen naar onze volgende bestemming: Lissabon, de hoofdstad van Portugal. Ik zal proberen te omschrijven hoe deze dag er tot nu toe uit ziet, en dan schrijf ik het vanavond af met de rest van het verhaal. Dus zeg maar: zo maar een dag van onze reis... Daargaatiedan:

Vanochtend werden we wakker door de wekker. Dat is heel gek, want we gebruiken bijna nooit meer een wekker. We staan gewoon op wanneer we wakker worden. Maar nu hadden we een wekker op kwart over 7 gezet omdat we een zeiltocht van wel 10 uur voor de boeg hadden. We wilden namelijk voordat het donker zou worden aankomen in Cascais (een voorstadje van Lissabon), want het is fijn om te zien waar je het anker uitgooit!

Tien minuten later vertrokken we samen met twee andere Nederlandse boten: de Zouterik en de Ben-NL. In de baai trokken we het grootzeil omhoog zodat we daarna rustig de baai konden uitzeilen. Jaap en Madelief lagen nog lekker te slapen (hoewel ik denk dat ze door het starten van de motor wel wakker waren geworden). Bij de Ben-NL ging het mis: het grootzeil zat vast en scheurde! Wat een pech! Ze besloten wel om te zeilen, dan maar alleen op de genua (dat is het voorste zeil, ook wel fok genoemd).
Helaas was het niet zo’n mooi weer. Hele lage bewolking, MIST zeg maar. Het leek of we in een kleine luchtbel zaten. Buiten de luchtbel was het mistig, in de luchtbel kon je wel wat zien. Af en toe zagen we onze vrienden uit de mist opdoemen, en vervolgens verdwenen ze weer in de mist.
Ondertussen werden Jaap en Madelief wakker. Samen met Jaap maakte ik het ontbijt: yoghurt met cruesli en vers fruit. Lekker!

Michiel gooide de hengel uit. De lijn slepen we achter de boot aan in de hoop dat er een lekker visje bijt! Liefst een tonijntje, maar goed, dat hebben we dus niet voor het kiezen!
De kinderen mochten even op de iPad een spelletje doen, Michiel en ik hielden om de beurt ‘visnettenwacht’. Dat betekende dat een van ons telkens heel goed moest kijken of er op onze koers geen visnetten waren uitgegooid. Aan het eind van zo’n visnet zit dan een staak/stok/boeitje, zodat de visser zijn net makkelijk terugvindt. Maar als je daar overheen vaart, kan deze blijven hangen aan je roer of schroef en dat is niet prettig! Dus hielden we om de beurt de wacht! Als we op zee zeilen, zorgen we trouwens dat we altijd zijn aangelijnd. Dat betekent dat we een soort tuigje of zwemvest aan hebben, met daaraan een soort touw. Het uiteinde van dat touw maken we vast aan de boot. Zo kunnen we nooit van de boot vallen.

Tussen de middag aten we een broodje met sardientjes. Dat vinden we allemaal erg lekker. Vanavond schrijf ik verder!

..........

Nou, we zijn er nog en we zijn dus niet van boord gevallen! Maar wat waren we blij dat we goed vast zaten,..! Want opeens begon het harder te waaien,.. en nog harder, en nog harder. We rolden onze genua weg en zeilden alleen nog op ons grootzeil. Jaap en Madelief bleven binnen, ze hadden amper door dat de zee zo wild werd en de wind zo sterk. Gelukkig maar... Ze zaten in de punt (in hun slaaphut) te spelen met de Lego, terwijl wij buiten nat werden van de golven die tegen onze boot aanbotsten. Michiel stond achter het roer heel geconcentreerd te sturen, ik keek nog steeds uit naar visstaken. We vlogen over het water, soms wel 9 knopen en zelfs een keer 10.8 knopen. Dat is ongeveer 20 km per uur, wat heel snel is voor een zeilboot! De wind wakkerde aan met steeds hardere windvlagen. Soms tikte hij windkracht 9 aan, maar merendeel van de tijd was het windkracht 7/8. De golven kwamen steeds sneller op elkaar en ook steeds hoger,.. Pffff, niet echt een tochtje om vaker mee te maken! Het enige fijne was dat we wisten dat het niet zo lang zou duren, want we waren er bijna, nog zo’n 10 mijl (18 km). En omdat we zo snel gingen, schoot het dus lekker op!
Eindelijk werd de zee wat rustiger en ineens was ook de mist weg! Onder een strakblauwe hemel zagen we Lissabon in de verte, en Cascais op de voorgrond. Prachtig! Wat een opluchting! We waren er!
De kinderen kwamen hun neus ook maar eens naar buiten steken. In het water zagen de grootste kwallen ever zwemmen dus direct een duik in het water zat er niet in,.
Toen eindelijk het anker op de bodem van de baai lag, deden we toch wel even een vreugdedansje en we gingen direct aan de borrel. Dat hadden we wel verdiend! Een klein uurtje na ons kwam de Zouterik aan. Ook helemaal blij dat ze veilig waren aangekomen...

Nadat we weer helemaal waren bijgekomen gingen Jaap, Madelief, Linde (van de Zouterik) en ik nog even aan wal, want we moesten nog iets héél belangrijks doen: een verjaardagstaart voor Jaap kopen want hij was de volgende dag jarig! De taart zetten we veilig in de koelkast stond, aten we een hapje mee op de Zouterik en deelden we onze spannende avonturen van die dag met elkaar…
En toen was de dag voorbij,.. hoewel, we moesten eerst nog éven de Asvo-slinger de mast in hijsen voor het feestje van Jaap,..!

Niet alle dagen zien er zo uit hoor, deze was toevallig wel ongeveer de spannendste van de hele reis vanwege de harde wind en mist,..!

Binnenkort meer nieuws, dan over Jaaps feestje en de Algarve, waar we nu zijn!!